2 หว่อง กา ไว เคยพูดไว้ว่า ความรักเป็นเรื่องของกาลเวลา เร็วเกินไปก็ไม่เวิร์ค ช้าเกินไปก็ไม่เวิร์ค
3 ความรักคือการเอาใจไปผูกติดกับเค้า แต่ถ้าเค้าไม่เกต…มันก็เท่านั้น
4 อย่าปลอยให้ต้นไม้ของเราไปงอกบนพื้นที่ของเค้าหมด ต้องถอนรากถอนโคนมาปลูกบนพื้นที่ตัวเอง จะได้สงบลง เพราะไม่งั้นมันจะเป็นภาวะที่ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว วันหนึ่งเราจะกลายเป็นอากาศธาตุหายไปในดินแดนของเค้า
5 ความรักเป็นเรื่องแปลกมาก ไม่ใช่ว่าให้ทุกอย่างแล้วจะได้รักกลับคืนมา บางคนไม่ต้องทำอะไรก็ได้รับรักตอบ ประเด็นคือ ถ้าเค้าเกต…ทุกอย่างก็จบ
6 คุณค่าภายนอกที่เราหลงใหลเค้าแทบตายเป็นแค่คำลวงตา เราต้องมองตามความเป็นจริงว่าเค้าเป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่ง…เป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่ง
7 ความรักไม่ใช่การลงทุน ไม่ใช้การเอื้อมมือคว้าดาว แต่เป็นเรื่องเชิงระนาบคือการจูงมือเดินไปด้วยกัน เอื้อมมือไปข้าง ๆแล้วเจอกัน
8 ไม่ดีหรอก ถ้าเราจะใช้ชีวิตแบบให้ค่าคนอื่นเยอะ ๆเพราะเราจะเสพติดการดูถูกตัวเอง
9 ความรักเป็นเรื่องของ “การมีเค้าในใจก็มีความสุขแล้ว” ถ้าทำได้ เรื่องจะง่ายขึ้นเยอะ แต่ถ้าเราต้องการตัวเค้าเป็น ๆ เราก็จะเป็นชาวบ้านที่ทอดแหอยู่กลางทุ่งแล้วฝันว่าอยากได้กระเป๋ากุชชี่ มันผิดที่ผิดทาง เพราะเป็นการให้ค่ามากเกินไป และเป็นเรื่องของการยอมทรมานตัวเองเพื่อให้ได้สิ่งนั้นมา
10 คนพิเศษจะพิเศษจริง ๆ ก็ต่อเมื่อเค้ารักเรา ถ้าเค้าไม่รักเรา อย่างนี้เรียกว่าไม่พิเศษ เป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่รักเราเท่านั้นเอง
11 ไม่แปลกหรอกที่เค้าจะไม่ค่อยรู้สึกกับเรามาก เพราะเราดันรู้สึกกับเค้ามากไปแล้ว เค้ามีความรู้สึกว่าไม่ต้องเติมน้ำในแก้วก็ได้ เพราะเราจะเป็นฝ่ายเสนอหน้าเต็มเองอยู่แล้ว
12 ความรักต้องทำให้เราสง่างามขึ้น มันคือความรักที่ทำให้เราเบาบาง บรรเทาใจ
13 คนเราจะรู้สึกดีกับคนที่เป็นตัวของตัวเอง ปัญหาคือเวลาที่เรารักใครมาก ๆเรามักจะทำตัวไม่ถูก ต้องดึงตัวเองกลับมาให้ได้
14 คาแรคเตอร์เป็นนโยบายที่ดีที่สุดในการมัดใจคนอื่น!!
Filed under: Uncategorized | Leave a Comment
Tags: Add new tag, อนุสรณ์ ติปยานนท์
No Responses Yet to “บทสนทนาเรื่องความรักกับมูราคามิ (เมืองไทย)”